Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2015

510: Όλοι μαζί τώρα

"Μόλις διέγραψες κυριολεκτικά όλο το σύμπαν;" τσίριξε ο Άλεξ. Το μόνο που υπήρχε γύρω τους ήταν το απόλυτο μαύρο του τίποτα. "Μόλις διέγραψες κυριολεκτικά όλο το σύμπαν" ξαναλέει και παίρνει μια ανάσα.
"Τότε γιατί είμαστε εδώ;" φωνάζει από μακριά ο Ασμοδαίος, κολυμπώντας στην μαυρίλα προς το μέρος τους.
"Σας έφερα μαζί μου" απαντά ο Γιαλνταμπαόθ, με ένα τεράστιο χαμόγελο. "Ο Τλάλοκ είχε δίκιο. Οι ιδέες επιβιώνουν".
"Είμαστε ιδέες;" ρωτάει ο Άλεξ και κοιτάει τα χέρια του. Μετά καθαρίζει τον λαιμό του, και συνεχίζει, "Δηλαδή, ναι, προφανώς είμαστε ιδέες, αφού είμαστε θεότητες, αλλά τώρα τι κάνουμε;"
Ο Γιαλνταμπαόθ γυρνάει και κοιτάει πάνω από τον ώμο του. Ψηλά, πάνω τους αιωρείται ο Διορθωτής. "Τώρα σκοτώνουμε αυτόν τον καριόλη".

***

“Τι εννοεις τον σκοτωνουμε, εδω δεν τον σκοτωσε το τελος του κοσμου, επισης απο οτι φαινεται ειναι και αυτος μια καποια ιδεα, καθως εχει επιβιωσει, δε ξερω εχω αρχισει να νιωθω παραξενα εδω περα, ασε που δεν μπορω να βρω καποιο κεντρο, ευτυχως που δεν εχω στομαχι.” Ο Ασμοδαιος περασε μπροστα απο τον Αλεξ και τον Γιαλνταμπαοθ με ταχυτητα ηλικιωμενης κολυμβητριας και κινησεις grand mal επιληπτικης κρισης.

Ο Διορθωτης απλωσε το γιγαντιο χερι του προς την κολυμβητικη ομαδα συγχρονισμενης βλακειας.

“Ασε το εχω Ασμοδαιε.” ο Αλεξ αυτοσυγκεντρωθηκε στην ελλειψη στομαχιου μιας κοσμικης υπαρξης και γυρω του αρχισαν να εμφανιζονται χαρουμενα ταχυονια που σχηματιζαν σπειρες.

Τη στιγμη που το χερι του Διορθωτη φανηκε να τους πλησιαζει επικινδυνα επανηλθε στην αρχικη του θεση και επανελαβε την κινηση του. Ξανα και ξανα.

“Τ-τον γκλιτσαρα, βρισκεται κλειδωμενος σε ενα παροντικο λουπ ντε γκρας.”

Ο Ασμοδαιος αρχισε να ξερναει.

Κλειδωμένος στην θέση του, με το χέρι του να πηγαίνει μπρος και πίσω, ο Διορθωτής φαινόταν αδύναμος, ευάλωτος. Το τέρας που θα κατέστρεφε την γη είχε γίνει ένα μεγάλο, κοσμικό gif. Ο Γιαλνταμπαόθ πέταξε αβίαστα προς το μέρος του, συνηθισμένος να κινείται μέσα στο κενό, κι άρχισε να κόβει βόλτες γύρω του. Και τότε, άρχισε να τραγουδά.
"Ποιος νομίζεις πως είσαι,
εσύ, τέρας που χάνεται στην χαραυγή..."

"Τώρα σοβαρά συμβαίνει αυτό;" ρωτάει ο Άλεξ.

"...τον κόσμο τον δικό μου θες να φέεεεερεις
στο τέλος του μα δεν μπορείς να ξέεεερεις...
πως τίποτα, τ ί π ο τ α, δεεεν μεε σταμαατάααα..."

Ένα δάκρυ κυλά στο μάγουλο του Ασμοδαίου. Οι γροθιές του σφίγγουν, φαίνεται ολόκληρος να λάμπει με την δαιμονική του οργή, και υψώνεται κι αυτός μπροστά απ' τον Διορθωτή, να τραγουδήσει το κουπλέ του.

"Αν είσαι αρχαία δύναμη μεγάλη,
να ξέρεις πως αυτά μας τα 'παν κι άλλοι..." τραγουδάει και σταματά. Η φωνή του είναι αδούλευτη, τραχιά, όπως άλλωστε αρμόζει σ' έναν πρίγκηπα της Κόλασης. Ο Γιαλνταμπαόθ τον κοιτά και του χαρίζει ένα χαμόγελο, αρχίζοντας να τραγουδά μαζί του.
"Μας νόμιζες μικρούς!
Θεούς μηδαμινούς! 
Μα όσο εσύ περίμενες, και τον ιστό σου ύφαινες
εμείς δηλώναμε παρών στον κόσμο αυτόν, των ιδεών
γι' αυτό και δεν διστάζουμε και όλα τα γκρεμίζουμε
κι εσύ έχεις μείνει πίσω και αφανής
--ήρθε η στιγμή να φοβηθείς!--
και τώρα πια μια και καλή..."
"ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ!" ουρλιάζει ο Ασμοδαίος, εκτοξεύοντας πάνω του φωτιά από όλους τους κύκλους της κολάσεως.

Μόλις οι καπνοί διαλύονται, ο Διορθωτής βρίσκεται ακόμα μπροστά τους. Γυρνάει το κεφάλι του αργά, κοιτάζει τον Ασμοδαίο, και με ένα χαστούκι τον στέλνει μερικά έτη φωτός μακριά. Η φωνή του είναι μπάσα και τρομακτική καθώς ορμάει προς τον Γιαλνταμπαόθ.

"Θα μου κλάσεις τ' αρχίδια,
είσαι φτηνός, χωρίς.. εμ, αρχίδια!"
"Έκανες σοβαρά ομοιοκαταληξία το αρχίδια με το αρχίδια;" λέει ο Γιαλνταμπαόθ. Η γροθιά του Διορθωτή σκάει στο σαγόνι του.
"ΕΙΜΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!"
"Είπες ότι τον γκλίτσαρες!" ουρλιάζει ο Δημιουργός στον Άλεξ ενώ το τέρας του κόβει τον κώλο. "Σου φαίνεται γκλιτσαρισμένος εσένα;"
"Τον γκλίτσαρα αρκετά για να τον σκοτώσετε, αλλά αποφασίσατε να παίξετε το Hairspray!"
Εκείνη την στιγμή, ο Άλεξ συνειδητοποίησε πως έπρεπε να παλέψει. Μισούσε τις μάχες, δεν ήταν στο αίμα του. Έπρεπε, όμως να το κάνει.

Πηρε μια βαθεια ανασα, πραγμα αχρειαστο καθως υπηρχε ελλειψη οποιουδηποτε αεριου και πνευμονων και κοιταξε κατω του.

Κοσμικη σκονη αρχισε να μαζευεται σε εναν στροβιλο και να σχηματιζει δυο T Tauri αστρα, νεογεννητα, κατακιτρινα, περιεργα και γεματα ελπιδες για την νεα τους υπαρξη.

“Ο Κοσμος μπορει να εσβησε μεμιας
οι γαλαξιες να εχουν εξαφανιστει
μα κατι μας εχει μεινει μεταξυ ιδεων και φαντασιας
και η πυγμη σου θα πνιγει
μεσα στη γεννηση της βαρυτητας και της θερμοκρασιας.” 

Η παραφωνια του Αλεξ γεμισε τον κενο χωρο με αβολη αηδια. Ο Διορθωτης ενιωθε να ζαρωνει η ακουστικη του ικανοτητα.

Τα δυο Αστερια γερνουσαν με γεωμετρικη ταχυτητα, περνοντας απο την νεογεννητη τους φαση σε δυο υπερλαμπρα γαλαζια αστερια κλασης 0. Ενα απο αυτα σκεφτηκε πως η ελλειψη θηλασμου κατα τη διαρκεια της βρεφικης του ηλικιας θα το οδηγουσε σε σημαντικα ψυχολογικα προβληματα αργοτερα, ισως να τα εφτιαχνε με εναν αλητη γιγαντα αεριων σαν τον Δια.

“Ενεργεια και μαζα ειναι ενα 
και αν διαφωνεις εισαι χαζοοοοος
μα κοιτα τωρα την πορεια 
του χρονου που ελεγχω μονο εγω.”

Χωρις να χασει μετρο και ρυθμο, ο Αλεξ αρχισε να περιστρεφεται σε τροχια αναμεσα τους, οδηγωντας τον Διορθωτη σε ενα κυνηγι βαρυτικων δυναμεων.

“Αντιληψη του χρονου στα σκουπιδια
Το μονο που υπαρχει ειν'το παροοοον
Σε γκλιτσαρα καριολη φαε πουτσες
μα τωρα κατι αλλο εχω εδωωωω.”

Ξαφνικα τα δυο αστρα αρχισαν να γιγαντωνονται μασουλωντας το υδρογονο τους και μεταμορφωνονταν σε δυο κοκκινους υπεργιγαντες που σχεδον αγγιζονταν. Το ενα αστερι ενιωσε για πρωτη φορα την εννοια του διαστημικου μπαλαμουτιου.

Ο Διορθωτης βρεθηκε κλειδωμενος αναμεσα στις εναλλασομενες βαρυτικες δυναμεις των δυο αστεριων. Ο Αλεξ τον κοιταξε απο την ασφαλη αποσταση στην οποια ειχε φτασει μεσω του φαινομενου σφεντονας και συγκεντρωσε οση δυναμη του ειχε απομεινει.

“Το συμπαν και οι ανθρωποι γεννιουνται
μεσα σε ενα νεφος απο αληδεια
μα πριν προλαβεις να τους πειραξεις
θα φας δυο πανλευκα αρχιδια.”

Με μια ταυτοχρονη εκτυφλωτικη εκρηξη οι δυο super giants ανατιναχτηκαν σιωπηλα.
Οταν η ατμοσφαιρα καθαρισε απο ακτινες γαμμα, δυο καταλευκα αστρα νετρονιων, μικρα οσο μια μητροπολη στην πρωην Γη, ειχαν παρκαρει δεξια και αριστερα του Διορθωτη.

Η πρωτη αντιδραση του Διορθωτη ηταν η απορια. Η αμεσως επομενη ηταν αυτη του πρωτογνωρου πονου.

“Πεντε εκκατομυρια βαθμοι κελβιν καριολη.” ψιθυρισε ο Αλεξ.

Ο Διορθωτης ουρλιαζε καθως γιγαντιαιες θερμοκρασιες και βαρυτικες δυναμεις ξεσκιζαν την υπαρξη του σε μοριακο επιπεδο.

“Τ-τωρα Γιαλντμαν...” ο Αλεξ εκλεισε τα ματια του.

Ο Γιαλνταμπαόθ ύψωσε τα χέρια του, και άρχισαν να λάμπουν. "Με την δύναμη που μου προσφέρω ο ίδιος, επειδή είμαι ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ.... ΣΕ ΕΞΑΦΑΝΙΖΩ!" Η ενέργεια που πετάχτηκε από τον Δημιουργό πάνω στο τέρας κυριολεκτικά το εξάτμισε.

Μόλις όλα ησύχασαν, ο Άλεξ έβηξε. "Έπρεπε να κάνεις την τελειωτική κίνηση, παπάρα. Να μου κλέψεις όλο το xp". Ο Γιαλνταμπαόθ γέλασε.
"Κάποιες φορές, έμαθα πως καλύτερα να βιάζεσαι να τελειώσεις τα πράγματα" είπε και κοίταξε τον Ασμοδαίο που τους πλησίαζε, κολυμπώντας στο κενό σαν το σκυλάκι.
"Τι έχασα;" ρώτησε. "Πού είναι. Θα τον γαμήσω". Μετά τα μάτια του έπεσαν στον εξαντλημένο Άλεξ, που τον κρατούσε ο Γιαλνταμπαόθ στην αγκαλιά του. Όχι πως δεν θα αιωρούνταν ούτως ή άλλως, αλλά το δραματικό εφέ ήταν καλό. "Πεθαίνει;"
Ο Άλεξ άνοιξε ξαφνικά τα μάτια.
"Μπιτς, μόλις σκότωσα το πιο μεγάλο κτήνος στην ιστορία του σύμπαντος, μπορώ να πάρω μια ανάσα λίγο, οκέι;"

***

Αν υπήρχε οτιδήποτε υλικό, θα ήταν μια καλή στιγμή για να αράξουν με τρεις μπύρες. Ο Άλεξ έκανε αεράτες κωλοτούμπες, αργές, απολαμβάνοντας την ηρεμία της στιγμής.
"Τώρα τι κάνουμε;" ρωτάει ο Ασμοδαίος. 
Ο Γιαλνταμπαόθ κοίταξε τριγύρω. Είχε κάνει την υπέρτατη θυσία. Για να σώσει τον κόσμο του, αναγκάστηκε να τον καταστρέψει. Δεν ήθελε, όμως, να ζήσει ξανά μες στην σκοτεινιά. Κοιτώντας τους δύο καλούς του φίλους, πλέον, τα μάτια του έλαμψαν.
"Θα τα φτιάξουμε όλα απ' την αρχή".






Extra credits: Margarita




[10/10 δε 6θ & φάιναλ σήζον πρεμιέρς κάποτε]

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

509: Ίδιο νόμισμα

"Το μόνο που ήθελα ήταν λίγη ησυχία" είπε ο Τλάλοκ, αφήνοντας τον Άλεξ. "Πότε ήταν η τελευταία φορά που με είδες να ανακατεύομαι σε τέτοιες κοσμικές αηδίες;"
"Γι' αυτό και χρειάζομαι βοήθεια" είπε ο Άλεξ. "Υπάρχει κάτι καινούριο".
"Το έχω προσέξει. Δεν ξέρω πώς πέρασε από τα ραντάρ μας..."
Το πρόσωπο του Άλεξ σκοτεινιάζει. "Ίσως ξεχάσαμε πώς να κάνουμε την δουλειά μας".
Ο Τλάκοκ δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για όλο το δράμα που μπορεί να ζει αυτή την στιγμή ο Άλεξ. Στρέφει την προσοχή του στον Γιαλνταμπαόθ.
"Θες να μάθεις πώς θα σκοτώσεις αυτό το πράγμα;"
"Αυτό θα μου ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο".
Ο Τλάλοκ σηκώνει τους ώμους. "Σκότωσε τα πάντα πριν από αυτόν". Τα στόματα και του Άλεξ και του Γιαλνταμπαόθ κρεμάνε ως το έδαφος. "Σοβαρολογώ. Δεν έχει κάποια αδυναμία, και το μόνο που θέλει είναι να δει τον κόσμο να καταστρέφει τον εαυτό του, όσο πιο αργά γίνεται. Έχεις ακόμα χρόνο. Η ιδέα του είναι ακόμα νεαρή, μα απλώνεται, σαν ιός".
"Μα... αν καταστρέψω τα πάντα... τι θα υπάρχει μετά;"
Ο Τλάλοκ τον κοιτάζει σοβαρά. "Μια καινούρια αρχή. Ή το απόλυτο κενό".
Ξαφνικά, ένα χέρι αρπάζει τον Γιαλνταμπαόθ από τον ώμο, και έχουν εξαφανιστεί.

Αυτή η τάση των θεών να τηλεμεταφέρονται παντού είναι ειλικρινά εκνευριστική.
Και σιχαμένα βολική, από δημιουργικής άποψης, σκέφτηκε ο Γιαλνταμπαόθ ενώ άνοιγε τα μάτια του και βρισκόταν μέσα σε ένα σπίτι.

***

Προφανώς και ήταν ο Ασμοδαίος.
"Ήμουν στην μέση μιας σημαντικής συζήτησης" αρκέστηκε να πει ο Δημιουργός, χωρίς να χάνει ποτέ το chill του.
"Ναι, και δεν θα κατέληγες πουθενά, επειδή και μόνο στην σκέψη να κάνεις κακό στο πολύτιμο δημιούργημά σου, κλείνεις τα αυτιά και κάνεις σαν μωρό. Σκέφτηκα να σε πείσω διαφορετικά."
"Και πώς σκοπεύεις να το κάνεις αυτό;"
"Μέσα σε αυτό το σπίτι, κάτω από ένα γυάλινο τραπέζι, βρίσκεται ένας άντρας. Σε λίγη ώρα, πάνω σε αυτό το τραπέζι, πρόκειται να καθίσει μία γυναίκα. Αυτό που θα δεις, θα σε σοκάρει".
"Γιατί μιλάς σαν άρθρο του Vice;"
Μια νεαρή γυναίκα, τότε, όχι πάνω από είκοσι χρονών, περπατάει από μπροστά τους, χωρίς να αντιλαμβάνεται την παρουσία τους. Είναι ολόγυμνη. Ανοίγει μια πόρτα, και προχωράει προς ένα γυάλινο τραπέζι, κάτω από το οποίο βρίσκεται δεμένος ένας άντρας. Μια άλλη γυναίκα την πλησιάζει και της δίνει ένα καυτό φιλί. "Αυτός είναι ο γέρος που σου έλεγα. Είναι όλος δικός σου".
Με ένα γελάκι, η νεαρή κοπέλα κάθεται πάνω στο τραπέζι. Ο δεμένος άντρας από κάτω βγάζει έναν αναστεναγμό ηδονής. Η κοπέλα φαίνεται λίγο διστακτική, κι έπειτα σφίγγεται ολόκληρη.
"Κάντο, επιτέλους, κάντο!" της φωνάζει ο άντρας, και αυτή παγώνει. Γυρνάει το κεφάλι της να τον κοιτάξει, υπερβολικά αργά, κι ένα ουρλιαχτό βγαίνει από το στόμα της.
"ΜΠΑΜΠΑ;;;"
Ο άντρας πάει να σηκωθεί, το κεφάλι του χτυπάει στο γυαλί και το σπάει. Το κούτελό του αιμορραγεί, η κοπέλα πέφτει πάνω του και ουρλιάζει από πόνο, καθώς τα σπασμένα γυαλιά καταστρέφουν τον κώλο της.
"Πάρε με από εδώ" ψιθυρίζει ο Γιαλνταμπαόθ, με ένα δάκρυ να κυλά στο πρόσωπό του. "Σε παρακαλώ, πάρε με από εδώ..."
Ο Ασμοδαίος τους μεταφέρει μακριά από το σπίτι της ακολασίας.
"Δεν είναι δικό μου δημιούργημα αυτό..." λέει, ακόμα σοκαρισμένος. Ο Ασμοδαίος ακουμπά το χέρι στον ώμο του.
"Πολλά πράγματα στον κόσμο δεν είναι δική σου δημιουργία, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν. Ένα από αυτά είναι και ο καριόλης που αντιμετωπίζουμε--"
Η φράση του κόβεται στην μέση από τον Άλεξ, που εμφανίζεται μπροστά τους λαχανιασμένος.
"ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΒΡΗΚΑ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΠΕΙΣΩ ΟΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ!" τσιρίζει, τους ακουμπά και τους μεταφέρει τον βυθό της θάλασσας.

***

"Γεια! Είμαι η Λήδα, η genderfluid μαρίδα! Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, το όνειρό μου ήταν να παρακολουθήσω το αγαπημένο μου συγκρότημα, τους Explosions in the sky στο Πριμαβέρα! Και τώρα, κάνω το μεγάλο μεσογειακό μου ταξίδι, με προορισμό το μεγαλύτερο μουσικό φεστιβάλ της Ευρώπης! Μπορείς να κάνεις τα πάντα, αρκεί να πιστεύεις στον εαυτό σου!"
Ο Γιαλνταμπαόθ κοιτάει τον Άλεξ με ένα βλέμμα που μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως τι-στο-πούτσο.
"Αλήθεια τώρα; Έπρεπε να μου δείξεις κάτι καλό για να με πείσεις να μην καταστρέψω τον κόσμο, και το μόνο που μπόρεσες να βρεις είναι η Λήδα, η genderfluid μαρίδα;"
"ΗΜΟΥΝ ΒΙΑΣΤΙΚΟΣ, ΟΚΕΙ!" φωνάζει ο Άλεξ. "Το θέμα είναι πως πρέπει να υπάρχει κι άλλος τρόπος να σώσουμε τον κόσμο, χωρίς να τον γκρεμίσουμε, ο κόσμος είναι καλός!"
Ο Δημιουργός έμοιαζε ειλικρινά απογοητευμένος. "Έχω αρχίσει να πιστεύω πως το καλό και το κακό είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος..."
"Γεια! Είμαι η Λήδα, η genderflbbhlhbhl" η φράση του ψαριού κόπηκε στην μέση όταν μια παλάμη την έκλεισε μέσα της και την πολτοποίησε. Ο Διορθωτής τους βρήκε.
"Ξέρεις, πίστευα ότι δεν χρειαζόταν να ασχοληθώ μαζί σας ξανά. Επειδή το σχέδιό μου δεν έχει κυριολεκτικά ούτε ένα ψεγάδι, αλλά όλο αυτό το τρέξιμο και η γκρίνια-- έχετε αρχίσει πραγματικά να μου σπάτε τον πούτσο" είπε. Ο Άλεξ και ο Ασμοδαίος άρχισαν να τρέμουν. Ο Γιαλνταμπαόθ, όμως, πλησίασε το τέρας χωρίς φόβο.
"Φάε. Ολόκληρο. Τον κώλο μου." του είπε, έκλεισε τα μάτια, και---

Το μόνο που θα μπορούσαν να γράψουν οι ιστορικοί για εκείνη την στιγμή είναι πως μια μεγάλη έκρηξη σημειώθηκε κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Βέβαια, κανένας ιστορικός δεν έζησε για να γράψει την ιστορία.


2b continued.



Extra credits: Konstantinos, Iraklis

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

508: Σαλιγκάρια

Ξαφνικα η παραλια αρχισε να αλλαζει και να μεταμορφωνεται.

Ενα ιαπωνικο καστρο κατα τη διαρκεια της περιοδου Εντο με αρχαιοελληνικα αγαλματα.
Μια κουζινα στην Κουαλα Λουμπουρ, ενα γιγαντιο ζωντανο σπορι ρυζι κοβεται με ματσετα καθως ουρλιαζει.
Μια αποπνικτικη θειουχα ζουγκλα, δυο ερπετοειδεις φαλαινες καπνιζουν ναργιλε.
Ηλιοβασιλεμα στα νησια Μπικινι, δυο ηλιοβασιλεματα στα νησια Μπικινι.

“Τι ακριβως κανουμε, ταξιδι στο κακο γουστο?” ο Γιαλνταμπαοθ δεν ειχε χρονο για ασυνδετες και ακομψες παρεμβασεις στην αποκαλυψη του υπερτατου κακου, ηταν μια ιερη στιγμη, ειδικα για την αφηγηση, αλλα κυριως για αυτον.
“Ταξιδι στο παρον, ειναι λιγο περιεργο και δεν αντιλαμβανεσαι αν υπαρχει προοδος γιατι ταξιδευεις στον οριζοντιο αξονα, αλλα οταν φτασουμε θα το καταλαβεις” ο Αλεξ ειχε σκαρφαλωσει στους ωμους του Γιαλνταμπαοθ και φαινοταν σαν να προσπαθει να αποφυγει αορατα βελη καθως προσπαθουσε να διευθυνει ορχηστρα.

Μια προβλητα στα νησια Φωκλαντς, ενας στολος σουμεριων τα πολιορκει.
Το φινιστρινι ενος μπρουτζινου πλοιου, εξω φαινονται συννεφα απο λαβα και θαλασσες απο σκονη.

“Γυρισε μας πισω τιποτενιε θεε, πονανε οι ωμοι μου, αρκετα με τα αδιαφορα σε κοσμικο επιπεδο παιχνιδια σου.” ο Γιαλνταμπαοθ ειχε αρχισει οντως να κουραζεται, ειδικα στους ωμους του.
“Ελα σταματα τη γκρινια, σχεδον το πετυχαμε” ο Αλεξ εκανε ενα αποτομο τιναγμα με τα φρυδια του.

Το τοπιο ειχε αλλαξει παντελως, ειδικα απο την πρωτη σκηνη μεχρι τωρα ηταν αγνωριστο. Απο την βουνοκορφη στην οποια βρισκοντουσαν μπορουσαν να δουν μια ατελειωτη κοιλαδα γεματη τροπικα δαση. Ενα μεγαλο κομματι γρανιτη στεκοταν μονο του στην βουνοκορφη. Απο κατω του ειχαν αφησει προσφορες διαφορα ταμπλετ και σμαρτφοουν και χαντζ φρι, μαζι με μερικα καλαμποκια.

“Προσεχε τα σαληγκαρια μαν” ειπε ο Αλεξ καθως κοιτουσε τα σμαρτφοουν, “μπορει ανα πασα στιγμη να στην φερει καποιο, μην τους γυρνας την πλατη” συνεχισε να περιεργαζεται τον γρανιτενιο ογκολιθο

“Αμφιβαλλω εαν ενα σαληγκαρι μπορει να αποτελεσει προβλημα. Το μοναδικο προβλημα που ειχα και ημουν ετοιμος να αντιμετωπισω παρασυρθηκε μακρια μου απο μια πλημμυρα ανοησιας.” με μοχθηρη σιχασια ο Γιαλνταμπαοθ κοιταξε τον Αλεξ.

“Το προβλημα σου ειναι οτι νομιζεις πως εισαι καυτα σκατα, η καυτη βολη, η κατι τετοιο. Πρεπει να μαθεις απο τους μαστερ της καριολιας για να εισαι σε θεση να κανεις το οτιδηποτε. Παρε για παραδειγμα τα σαληγκαρια. Εχεις δει ποτε το εσωτερικο απο τα σπιτια τους? Οχι, δεν το εχεις δει. Τα πιο μοχθηρα και αδιστακτα ζωα, πιστεψε με. Το θεμα δεν ειναι τι εισαι, ειναι τι παριστανεις, κοιτα τα, τα μπασταρδα, τι αθωα που παριστανουν πως ειναι. Ενω στην πραγματικοτητα δωσανε εμπνευση για εναν απο τους πιο υπουλους θεους που εχουν υπαρξει, καποιον που εκκμεταλευτηκε το πρωτο παραθυρακι για να ειναι ανεγγιχτος και παντα αγαπητος.” ο Αλεξ αρχισε να σηκωνει ενα ενα τα σαληγκαρια και να τα περιεργαζεται.

“Η Ελβετια των θεων μαν, ο γαμημενος ο θεος της ζωης, δημιουργιας, υπαρξης, γεννας, πες το οπως θες. Μεταμφιεζεται απο πολιτισμο σε φυλη και απο χωρα σε περιοδο, αλλα παραμενει το ιδιο εγωπαθες καθικι.Πες μου, ποιος διαολος δεν θα πιστευε στον θεο της Ζωης. Ειναι σα να λες εγω δε γουσταρω τη φαση, σκοτωστε με, μανα σκατα να φας. Τι ειδους edgy σκατας emo περιμενεις να διαφοροποιηθει απο την αποψη οτι η υπαρξη ειναι καλη και πρεπει να λατρευουμε αυτον που μας δινει υπαρξη. Χεσε την υπαρξη λεω εγω, ειναι ο ευκολος δρομος και τον εκκμεταλευεται ο καθε καημενος απο αυτον εδω, μεχρι τον Γιαχβε, ο οποιος το εκανε καπως πιο πνευματικο το ολο θεμα απο το να σφαζεις ενα νεαρο κατσικι για να φας και τον υπολοιπο χρονο και μετα εκλασε δυο φορτηγα γκλιτερ και μελοδραματα επανω για να το κανει all time classic....”

Ο Αλεξ θα συνεχιζε ευχαριστως την ιερεμιαδα του επανω στους δημοσιους υπαλληλους των κοσμικων δυναμεων, αλλα τοτε ενα σαληγκαρι αρπαξε ενα αιχμηρο κομματι γρανιτη, το χτυπησε επανω στον ογκολιθο για να το σπασει σε ενα αιχμηροτερο κομματι και το εφερε στον λαιμο του Αλεξ.

“Τλαλοκ” αστραψαν τα ματια του Αλεξ.





Extra credits: Leonidas

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015

507: Βρες τον εαυτό σου

Οι χίπιδες δίπλα στην θάλασσα προσπαθούσαν να απολαύσουν τον κύκλο που είχαν κάνει με την κιθάρα, τραγουδώντας το Wonderwall. Ο Άλεξ τους κοίταξε κι ένιωσε την μιζέρια να τον χαστουκίζει.
"Κοίτα τι έχει κάνει στον κόσμο αυτό το βιβλίο, Τεντ! Κοίτα!"
Ο Γιαλνταμπαόθ ένιωσε μια ανατριχίλα στο άκουσμα αυτού του ονόματος. "Δεν είναι αυτό το όνομά μου" απάντησε.
"Ναι, οκέι, χέσε με, επέστρεψες απ' τους νεκρούς και έχεις υιοθετήσει άλλη ταυτότητα, κουλ, το θέμα είναι ότι από εκεί που όλα υποτίθεται είχαν μπει σε μια σειρά, και είχαμε παρατήσει τους αλγόριθμους και όλες τις μαλακίες, ξαφνικά ένας τύπος για τον οποίο κανένας μας δεν ήταν ενήμερος βγάζει ένα βιβλίο και καταστρέφει τον κόσμο, κάνοντάς τους όλους ηλίθιους, vegan και περιβαλλοντικά ενσυνείδητους. Χρειάζομαι βοήθεια".
"Δεν έχω ιδέα για τι μιλάς" είπε ξανά ο Γιαλνταμπαόθ ψύχραιμα. Πίεζε τον εαυτό του να κάνει  θετικές σκέψεις, να βρει κάτι καλό σε όλο το σύμπαν που δημιούργησε, και κάθε μέρα έβλεπε κι από κάτι που τον έκανε να χάνει την πίστη του στο δημιούργημά του.
Ο Άλεξ είχε μείνει άναυδος.
"Τι είδους αμνησία είναι αυτή;"
"Δεν είναι αμνησία" απάντησε. "Ο Τεντ δεν υπάρχει πια. Αυτό το σώμα δεν μπορούσε να κρατήσει και τους δυο μας, και ένιωθα πως ήμουν ξεκάθαρα πιο σημαντικός... Έχω αρχίσει να μετανιώνω αυτή την απόφαση".
Μια παρέα χίπιδων πέρασε από δίπλα τους. "Βρείτε τους εαυτούς σας!" φώναξαν. Ο Άλεξ άρπαξε στις χούφτες του λίγο χώμα και τους το πέταξε στα μούτρα.
"Έναν μήνα πριν μπορούσα να έχω χτυπήσει τα δάχτυλά μου και θα είχαν γίνει σκόνη. Τα πράγματα έχουν αλλάξει και, ειλικρινά, δεν έχεις ιδέα πόσο το εννοώ όταν λέω πως χρειάζομαι βοήθεια! Οπότε, μπορούμε να ξεκινήσουμε με το να μου πεις το όνομά σου".
"Γιαλνταμπαόθ" απάντησε ο Δημιουργός.
"..."
"...."
"Γιαλνταμπαόθ; Ο Γιαλνταμπαόθ; Ο τύπος που έφτιαξε τον κόσμο και όλους τους υπόλοιπους θεούς και μετά οι θεοί τον εξόρισαν;"
"Ναι. Αυτή είναι η ιστορία μου".
Ο Άλεξ είχε μείνει κόκαλο. Οι χίπιδες εξακολουθούσαν να μιλάνε για τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις και την σημασία που είχε να βρεις τον εαυτό σου μέσα σε μία Ευρωπαϊκή Ένωση που, αν δεν σε ομογενοποιούσε, σε κατέστρεφε. Και μετά ο Άλεξ άρχισε να γελάει υστερικά.
"Αυτό είναι σοβαρά το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να είχε συμβεί!" λέει. Ο Γιαλνταμπαόθ δεν αντιδρά, και ο Άλεξ τον πιάνει από τον γιακά και τον ταρακουνά. "Πες μου ότι το καταλαβαίνεις!"
Ένας κεραυνός ακούστηκε. Ο ουρανός, όμως, ήταν καθαρός. Και οι χίπιδες δεν φάνηκαν να παίρνουν χαμπάρι.
"Πότε θα σταματήσουν όλες αυτές οι μπούρδες;" ακούστηκε μια φωνή πίσω τους. Ο Γιαχβέ τους είχε βρει.

*

"Άλεξ, νομίζω ότι είχαμε μια συμφωνία..." ξεκινάει να λέει ο Θεός, και η φράση του κόβεται στην μέση μόλις συνειδητοποιεί ποιον έχει μπροστά του. "Τι δουλειά έχεις εσύ εδώ;"
Ο Γιαλνταμπαόθ παίρνει μια έκφραση αηδίας.
"Γεια σου, Γιαχβέ".
"Άκουσες τι σε ρώτησα".
"Αυτός δεν είναι τρόπος να μιλάς στον Δημιουργό σου" λέει, και η φωνή του στάζει δηλητήριο. Αρχίζει να κόβει κύκλους γύρω του. "Βλέπεις, Άλεξ, κάτι υπάρξεις όπως ο Γιαχβέ φταίνε που τόσα δισεκατομμύρια χρόνια ήμουν φυλακισμένος".
Ο Άλεξ δεν είναι σίγουρος πώς να αντιδράσει. Μπροστά του βρίσκονται ίσως οι δύο μεγαλύτερες δυνάμεις που έχει γνωρίσει ποτέ. Αλλά είναι σχεδόν σίγουρος ότι η ισχυρότερη είναι με το μέρος του. "Ναι", λέει, "ο Γιαχβέ είναι μεγάλος μαλάκας".
"Έχουμε μεγαλύτερα προβλήματα" λέει ο Θεός. "Ξέρετε ποιος τα προκαλεί όλα αυτά;" Δείχνει τριγύρω, τους χίπιδες.
"Άργησες. Εγώ ήρθα να τον προειδοποιήσω πρώτος!"
"Είναι μια δύναμη που κανείς μας δεν έχει ξαναδεί. Δεν είναι ένας από εμάς. Δεν αναφέρεται πουθενά, σε καμία μυθολογία. Δεν έχει καν όνομα!" φωνάζει έντρομος ο Θεός. Και τότε ένα χέρι του πιάνει το κρανίο, του το συνθλίβει αβίαστα.
"Φυσικά και δεν έχω όνομα" λέει ο διορθωτής του Τεντ. Που μόλις κομμάτιασε αβίαστα το κρανίο του γαμημένου Θεού. "Δεν είμαι ξιπασμένος, σαν εσάς". Το χαμόγελό του ήταν τρομακτικό.
"Τι είσαι;" ρωτάει ο Άλεξ, κατατρομαγμένος.
"Είμαι μια ιδέα" απαντάει αυτός. "Και οι ιδέες μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο".
"Δεν... σε δημιούργησα... εγώ" τραυλίζει ο Γιαλνταμπαόθ.
"Και ξαναλέω-- ξιπασμένοι. Νομίζετε πως ο κόσμος περιστρέφετε γύρω σας. Τεράστιοι θεοί που ζητούν προσφορές, προσευχές, επικλήσεις... Είστε αδύναμοι. Ζητάτε επιβεβαίωση για την ύπαρξή σας από ένα μάτσο ανθρώπους. Δεν χρειάζομαι οπαδούς. Το μόνο που χρειάστηκα ήταν μια ιδέα. Και πολλή υπομονή..."
"Και πώς θα καταστρέψεις τον κόσμο; Θα το παίξεις Κθούλου, θα καταβροχθίσεις ό,τι υπάρχει;" ρωτάει ο Άλεξ, κάνοντας το ανθρωπόμορφο τέρας να γελάσει.
"Κθούλου; Αλήθεια τώρα; Αυτά είναι παραμύθια. Είναι τόσο ξεκάθαρα ανθρώπινο δημιούργημα. Όταν δίνεις όνομα σε μια καταστροφή, βρίσκεις και τρόπο να την εξολοθρεύσεις. Ενώ εγώ..." σταματά να μιλάει και απλά δείχνει λίγο πιο πέρα, που οι χίπιδες έχουν όλοι μαζευτεί σε έναν τεράστιο κύκλο.
"ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ!" ουρλιάζουν, και χώνουν ταυτόχρονα όλοι ένα μαχαίρι στην καρδιά τους. 
"...μπορώ να κάνω αυτό." λέει ο Διορθωτής, και διαλύεται στον άνεμο.
Ο Άλεξ κι ο Γιαλνταμπαόθ κοιτάζονται αργά.






Extra credits: Michael, Katerina

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

506: Λογοτεχνία

“Συνανταμε τον Ντιμα Μπελενκο στο κλαμπ Μονολιθ και το λαμε σετ απο φορμες αντιντας που φοραει φανταζει θαμπο μπροστα στην προσωπικη  δοξα και φημη του νεαρου σλαβου. Ο Ντιμα, μολις στα 25 του εχει δημιουργησει μια αυτοκρατορια του θεαματος και δεν φαινεται να εχει διαφορετικα σχεδια για το μελλον. Το μονο που τον ενδιαφερει μας λεει ειναι το ποσο ψηλα μπορει να φτασει.

Γεννημενος ενα φτωχο παιδι της αδαμαστης ουκρανικης εξοχης, η ενασχοληση του με πατατοκαλλιεργεια στην ευρυτερη περιοχη του Τσερνομπιλ του δωρισε το ανελπιστο εργαλειο με το οποιο θα δαμαζε τη ζουγκλα του ενηλικου θεαματος. Μετα απο μια εντονη αλλα αποτυχημενη περιοδο ως νεος ρασπουτιν/αντιχριστος στο τοπικο τσιρκο τσιγγανων, το δευτερο στοματικο συστημα που φυτρωσε στην παλαμη του τον οδηγησε στο να ανελιχθει στην ανατολικοευρωπαικη σκηνη ερασιτεχνικων πορνο ως καποιου ειδους διανοια σε πολλους και αλληλοκαλυπτομενους τομεις της ερωτικης τεχνης, με πρωταρχικο αυτον του οποιου ειναι και ιδρυτης, του γλυφωγαμω.

Τρια χρονια αργοτερα τον βρισκουμε να εχει ιδρυσει την εκτη εταιρια παραγωγης και να τελειοποιει τα σχεδια του για ενα παρκο αναψυχης στην φλοριντα, βασισμενο στην εξωπραγματικη μεταλλαξη που τον εκανε διασημο.

Η βιογραφια του με ονομα “Ενα Χερι Μονο Δε Φτανει” και εικονογραφηση απο τον Μ. Εσσερ βρισκεται στη δευτερη θεση των τσαρτζστσ, ακριβως πισω απο τον θρυλο της παγκοσμιας λογοτεχνιας βιβλιων αυτοβοηθειας, “Βρες Τον Εαυτο Σου”, για το οποιο θα μιλησουμε και για τα επομενα πενηντα λεπτα.

...



“Να Γιαλνταμπαοθ οριστε ρε, τωρα θα μιλησουν για το βιβλιο που σου πηρα, μα τι ευχαριστη συμπτωση αυτη, ελα κατσε να δουμε, να ακουσουμε και τα σποιλερς, αντισυμβατικοτητα.”

Οσο ο Ασμοδαιος εδειχνε με το δαχτυλο του το προγραμμα στην τηλεοραση, το οποιο παρουσιαζε εναν εξοργισμενο Ντιμα Μπελενκο να μασουλαει/σφαλιαριζει τα μουτρα του παρουσιαστη, πανω εκει που του ξεριζωνε τη γλωσσα με ενα ηχηρο πλατσ στο μαγουλο, ο Αλεξ απειχε εικοσιεφτα μετρα μακρια απο το παραθυρο, το οποιο θα διαπερνουσε με υπερηχητικη ταχυτητα και θα εσκαγε επανω στον Γιαλνταμπαοθ.


Αργοτερα οι εποπτες θα εδειχναν πως πηγαινε για το βιβλιο.

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

505: Διορθώσεις

Η ζωή μου θεωρητικά δεν ήταν δύσκολη. Κάθε μέρα έπρεπε να διαβάζω από μια ιστορία και να την ελέγχω. Ξέρεις, για λάθη. Ή για πράγματα που δεν θέλαμε ο κόσμος να δει. Να κάνω διορθώσεις. Μέχρι που μια μέρα, όλα γαμήθηκαν πατόκορφα.

***

Όλα ξεκίνησαν όταν ανακαλύψαμε πως ο τύπος που είχαμε φέρει να γράφει είχε την Προβολή. Και στην αρχή οι δυνάμεις ήταν πολύ βαριές, και πέθανε. Και το αφεντικό, επειδή κατά βάθος ήταν μια ηλίθια γριά ιδεαλίστρια, και πίστευε τις μαλακίες του Άλεξ, τον επανέφερε στην ζωή. Όλοι είδαμε πώς κατέληξε αυτό. Μα θα φτάσουμε και σ' αυτή την καριόλα μετά. Όταν ο Συγγραφέας επανήλθε στην ζωή, προσπάθησε να μας καταστρέψει. Και μετά πέθανε στην προσπάθεια. Δηλαδή, σοβαρά, κάποιος έπρεπε να του πει αυτού του παιδιού να αφήσει τα κοσμικά ζητήματα σ' αυτούς που μπορούν να τα χειριστούν.
Μετά από αυτό το συμβάν, τα πάντα ήταν ήσυχα. Δεν καταλάβαινα ακριβώς γιατί υπήρχαμε ακόμα σαν νομικό πρόσωπο και κρατούσαμε τους κλώνους. Δεν υπήρχε νόημα πια. Αλλά συνεχίσαμε.
Και μετά οι κλώνοι έκαναν επανάσταση, ο Άλεξ επέστρεψε, σκότωσε το αφεντικό και το κτίριο ερήμωσε.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο γαμημένα καταθλιπτικό στην όλη υπόθεση;
Γύρισαν πίσω. Οι κλώνοι γύρισαν πίσω, γιατί δεν ήξεραν πού αλλού να πάνε. Και συνεχίζουν να γράφουν, άσχετα που οι ιστορίες τους δεν καταλήγουν πουθενά. Και είμαι τώρα ολομόναχος, σε ένα κτίριο με δέκα ορόφους.

***

Που σημαίνει ότι το σχέδιό μου λειτούργησε άψογα.
Το πρόβλημα με τους θεούς είναι πως θέλουν να κάνουν τα πάντα γρήγορα. Ενώ εγώ είμαι υπομονετικό πλάσμα. Μπορώ να περιμένω χιλιετίες μέχρι όλα τα κομμάτια να μπουν στην σωστή θέση. Όπως τώρα.
Κι έτσι ξεκίνησα να γράφω. Δεν είμαι αχάριστος. Έμαθα πράγματα, τόσο καιρό που περίμενα. Όπως το πόσο καταστροφικές μπορούν να γίνουν οι ιδέες. Και, αν μη τι άλλο, έχω πολλές ιδέες.

***
ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ
***

Ο Γιαλνταμπαόθ κρυβόταν. Όλα ήταν ακόμα πολύ μπερδεμένα στο κεφάλι του. Μέσα σ' ένα μικρό διαμέρισμα, απ' όπου σπάνια έβγαινε. Ο Ασμοδαίος - που ευτυχώς δέχτηκε να του αφαιρέσει τα κέρατα - πηγαινοερχόταν πού και πού, και δεν είχε σταματήσει να τον πιέζει.
"Τι ακριβώς είναι αυτό που περιμένεις;" τον ρωτάει μια μέρα, εκνευρισμένος.
"Δεν είμαι σίγουρος ότι περιμένω κάτι. Δεν είμαι καν σίγουρος ότι κάνω κάτι. Είδα όλη μου την δημιουργία, αλλά δεν νομίζω πως νιώθω λιγότερη μοναξιά... λιγότερο κενό..."
"Τότε γιατί δεν το καταστρέφεις επιτέλους, το γαμημένο;" φωνάζει ο Πρίγκηπας της Κόλασης.
"Το ξέρεις ότι μπορώ κυριολεκτικά να διαγράψω την ύπαρξή σου, ε;" τον ρωτάει ο Δημιουργός.
"Μα δεν θα το κάνεις. Γιατί τότε θα είσαι ειλικρινά μόνος". Ο Γιαλνταμπαόθ απλά χαμηλώνει το κεφάλι κι ο Ασμοδαίος καταλαβαίνει πως δεν πρόκειται να του αλλάξει γνώμη. Του πετάει ένα πακέτο στην πολυθρόνα που κάθεται. "Σου πήρα ένα καινούριο βιβλίο. Όλοι φαίνεται να μιλούν γι' αυτό."
Στο εξώφυλλο βρίσκεται ένα πρόσωπο που κάνει τον Δημιουργό να ανατριχιάσει. Αυτά δεν είναι τα δικά του συναισθήματα. Κάτι μέσα του αναγνωρίζει αυτό το πρόσωπο, και προσπαθεί να φωνάξει.
Κοιτάει τον τίτλο του βιβλίου:

"Βρες τον εαυτό σου"





Extra credits: Spiros

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015

504: Ένα πόδι μπροστά από το άλλο πόδι μπροστά από το άλλο πόδι

Day 28

Ειναι η πρωτη φορα που βγαινω απο τις εγκαταστασεις. Οι προσπαθειες μου να ανελιχθω στην ιεραρχια απεδωσαν καρπους και τωρα βρισκομαι στο μοναδικο ενδιαμεσο σταδιο μεταξυ των κλωνων και της γριας. Μου πηρε πανω απο δυο μηνες εντατικου γλυψιματος και υποταγης, αλλα πλεον βρισκομαι σε θεση παρατηρητη και οχι αντικειμενου παρατηρησης. Ισως εχω ηδη κερδισει.

Η ερημος τελειωνει σε μια ακτογραμμη. Η πορτα που οδηγει στον υπογειο προθαλαμο των εγκαταστασεων βρισκεται δυο χιλιομετρα πισω μου. Η τελευταια φορα που ενιωσα ελευθερος ηταν παλι σε παραλια, μεσα σε αποκαλυπτικες σκηνες με αρκουδοδρακους και δαιμονες και αηδιες. Εαν συνεχιστει αυτο, θα συνδεσω τις παραλιες με την ελευθερια και θα ζησω την υπολοιπη τεχνητη μου ζωη μεσα σε μια υποκρισια καθως δε θα βρω ποτε ελευθερη παραλια. Ειλικρινα ορισμενες φορες νιωθω πως ειμαι το αποτελεσμα ενος κοσμικου πειραματος.

Ενα καγκουρο στεκεται και κοιταει την θαλασσα. Ηρθε η ωρα να επιστρεψω.

Day 46

Το καθε δωματιο εχει ενα κρεββατι, μια τουαλετα, ενα γραφειο με εναν υπολογιστη που λειτουργει μονο ως κειμενογραφος. Θα τα αποκαλουσα κελια ενα δεν μας δινοταν η δυνατοτητα να τα διακοσμησουμε οπως θελουμε. Η σιτιση και η απομονωση ειναι οι μοναδικες σταθερες.

 Τα δωματια που στεγαζουν τους κλωνους μου κοιτανε σε μια τετραγωνη εσωτερικη αυλη, ικανη να χωρεσει μονο τους μισους απο αυτους. Οταν βρεθηκαμε για πρωτη φορα εδω, η πολυκοσμια οδηγησε ενα μερος απο εμας να απομακρυνθουν απο οποιαδηποτε κοινωνικη επαφη, η οποια ηταν ηδη πλεονασματικη καθως ηταν σα να μιλας στον εαυτο σου. Κλειστηκανε στα δωματια τους και δεν εχουν βγει απο τοτε. Η οποιαδηποτε παρατηρηση μεσα στα δωματια απαγορευεται. Εαν δεν ημουν σιγουρος για την δυναμη της διευθυντριας, θα πιστευα πως το πειραμα ηταν απο την αρχη αποτυχημενο. Πλεον ειμαι σιγουρος πως υπαρχει λογος για τα παντα. Η σοφια της ειναι τεραστια.

Day 48

Ο κλωνος που με αντικατεστησε βρισκεται ακομα στο σταδιο της δημιουργιας προσωπικοτητας. Υπαρχει εντονο ενδιαφερον για την εξελιξη του, καθως πλεον οι κλωνοι εχουν καταληξει σε δυο διαφορετικες καταστασεις προσωπικοτητας. Οι περισσοτεροι εχουν επιστρεψει σε μια πρωτογονη κατασταση ιεραρχικης δομης βασισμενης στην ωμη δυναμη και την επιβολη εξουσιας μεσω της βιας. Ο αρχηγος τους καθεται στο κεντρο της αυλης και δεχεται δωρα φτιαγμενα απο μερη του υπολογιστη απο τους υποτακτικους του. Ενας απο αυτους μολις αφησε μια σουπιερα φτιαγμενη απο το κουτι. Ο αρχηγος εμφανως εξαγριωμενος εδωσε την εντολη αναμεσα σε μουγκρητα να του σπασουνε τα πλευρα.

Η δευτερη ομαδα παραμενει κλεισμενη στα δωματια. Τις τελευταιες ημερες εμφανιζονται περιστασιακα και κοιτανε εξω απο την πορτα, κανουν μια γκριματσα αηδιας και απογοητευσης και ξανακλεινονται μεσα.

Day 73

Ο αντικαταστατης κλωνος εχει αρχισει να συμπεριφερεται παραξενα. Την τελευταια βδομαδα χτυπαει την πορτα απο τα δωματια των Εγκλειστων, μπαινει μεσα και παραμενει για πανω απο μια ωρα καθε φορα. Φαινεται σα να εχει καποιου ειδους διαφορετικη αντιληψη της υπαρξης του. Οι Εξαγριωμενοι φαινεται να τον αποφευγουν σαν να μην αντιλαμβανονται την παρουσια του. Η διευθυντρια μου εχει δωσει εντολες για εντονοτερη παρατηρηση του φαινομενου.
Day 74

Ο Αντικαταστατης εχει σχεδον τελειωσει τις επισκεψεις του στα δωματια των Εγκλειστων. Σε μερικες μερες θα επιστρεψει η διευθυντρια για να δει την πορεια των ερευνων. Θα εκπλαγει οταν θα δει πως οι Εξαγριωμενοι εχουν αρχισει να αδιαφορουν για την κοινωνικη ιεραρχια που ειχαν φτιαξει και πλεον κατασκευαζουν οπλα με τα μερη των υπολογιστων. Μεσω δοκιμων που εχουν κανει εχουν καταληξει σε ενα ειδος μαστιγιου απο κουμπια πληκτρολογιου και τριχες.

Day 76

Η διευθυντρια ερχεται αυριο. Δεν εχει υπαρξει πιο ησυχη μερα απο την σημερινη. Η κατασκευη των οπλων εχει τελειωσει και πλεον οι Εξαγριωμενοι καθονται ειρηνικα στην εσωτερικη αυλη και φαινεται να περνουν την ωρα τους με ονειροποληση. Μερικοι μοιραζονται μεταξυ τους ιστοριες που εχουν φτιαξει με μουγκρητα και κραυγες.

Ο Αντικαταστατης εχει καταληξει στο σταδιο του Εγκλειστου. Η προσωπικη του προσπαθεια κοινωνικοποιησης απετυχε απο ο,τι φαινεται και εχει αποτραβηχτει οπως και οι ομοιοι του.

Βαριομουν τοσο πολυ που κατεληξα στην παραλια για μια ακομη φορα. Το καγκουρο παραμενει εκει. Η μαλλον ειναι ενα διαφορετικο καγκουρο. Δεν εχει και πολυ σημασια υποθετω.

Day 77

Εφτα λεπτα μετα την αφιξη της διευθυντριας στις εγκαταστασεις, ολη η κολαση εσπασε λυμενη. Ο Αντικαταστατης εδωσε την εντολη με το να χαμογελασει. Οι Εγκλειστοι ανοιξαν ταυτοχρονα τις πορτες απο τα δωματια τους και ξεχυθηκαν εξω αρπαζοντας τα μαστιγια που ειχαν κατασκευασει οι Εξαγριωμενοι. Ηταν η πρωτη φορα που συνεργαζονταν οι δυο ομαδες με απολυτη αρμονια και γαληνη. Με μια ανθρωπινη πυραμιδα εφτασαν στο επιπεδο οπου ηταν το παραθυρο παρατηρησης της διευθυντριας και το εσπασαν. Ειχα παγωσει καθως κοιτουσα απο την απεναντι πλευρα να την δενουν με τα μαστιγια ενω αυτη ουρλιαζε κατι ακαταληπτο. Ο Αντικαταστατης σκαρφαλωσε με ανεση την πυραμιδα, εφτασε μπροστα της και αλλαξε τελειως μορφη, δεν ηταν πια ενας κλωνος, ηταν καποιος αλλος. Το τελευταιο που ειδα πριν αρχισω να τρεχω προς τα εξω ηταν το προσωπο της να μεταμορφωνεται σε ενα λαμπατερ.

...

Το καγκουρο καθεται διπλα μου και κοιταει την θαλασσα. Το μονο που μου εχει μεινει ειναι να γραφω σε αυτο το ηλιθιο βιβλιο συμβαντων. Νομιζα πως καταφερα να βγω απο το τελμα το οποιο μας γεννησε.

...

Το καγκουρο μολις με κοιταξε και αρχισε να χοροπηδαει ανευρα προς την θαλασσα. Το κοιτουσα ανημπορος καθως εξαφανιζοταν κατω απο τα νερα γιαπαντα



Ο Αλεξ εφτασε στην παραλια και με ενα μεγαλο χαμογελο ειπε στον κλωνο.
“Ελα μωρε μαλακα τι στεναχωριεσαι, τοσα πραγματα εχουμε να κανουμε απο δω και περα.”
“Μα, το καγκουρο.”

“Λες και ειναι η πρωτη φορα που βλεπεις αυτοκτονικο καγκουρο, τι πλεμπα χριστε μου. Ελα παμε, θα σας φτιαξω που θα παει.”




Extra credits: Sofia

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

503: Οι άνθρωποι είναι ηλίθιοι

Ο κύριος Μανόλης, με όμικρον, ξύπνησε το πρωί και αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Πήρε τηλέφωνο το αφεντικό του στην φάμπρικα, και του είπε απλά μια λέξη: Φεύγω. Όλα τα άλλα λόγια ήταν περιττά, το μεγάλο καπιταλιστικό αφεντικό δεν είχε ανάγκη να γνωρίζει τα πάντα για την ζωή του - ειδικά το ότι σκόπευε να προσφέρει δωρεάν χαρά στον κόσμο.
Ένιωσε ένα τεράστιο βάρος να φεύγει από τους ώμους του. Η ζωή του δεν θα ήταν ποτέ πια η ίδια. Θα γέμιζε το σπίτι του παιδάκια και θα τα διασκέδαζε, θα περνούσε ώρα μαζί τους μέχρι οι πολυάσχολοι γονείς να τέλειωναν με τις δουλειές τους. Ένας μεγάλος παιδότοπος, γεμάτος με γέλια κι ευτυχία. Το μόνο πρόβλημα ήταν πως... δεν ήξερε πώς να ανοίξει έναν παιδότοπο. 
Γι' αυτό υπάρχει, όμως, το ίντερνετ.
"πωσ να φερω παιδια στο σπιτι μου" έγραψε στην μηχανή αναζήτησης. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Το ίντερνέτ του δεν λειτουργούσε. Η σελίδα φόρτωνε, και φόρτωνε, και φόρτωνε, και τα αποτελέσματα δεν εμφανίζονταν. Ο κύριος Μανόλης δοκίμασε να κλείσει και να ανοίξει το μόντεμ, όπως του είχε δείξει η γειτόνισσά του, η Ελίζα, που πήγαινε τετάρτη δημοτικού και όλη μέρα την περνούσε μπροστά στο τάμπλετ της. Τέτοια ψυχαγωγία δεν θα είχε στον παιδότοπό του. Τα παιδιά θα μπορούσαν πάλι να είναι παιδιά.
Τα αποτελέσματα ακόμα δεν φόρτωναν. Αναρωτήθηκε τι συμβαίνει, και ξαφνικά η πόρτα του σπιτιού του κατέρρευσε και δέκα αστυνομικοί όρμηξαν μέσα, σημαδεύοντάς τον με τα όπλα τους.
"Ακίνητος, καριόλη!"
"Μην τολμήσεις να κουνηθείς!"
Ο κύριος Μανόλης σήκωσε τα χέρια κατατρομαγμένος, δεν μπορούσε να καταλάβει τι συμβαίνει. Ο αρχηγός των αστυνομικών τον πλησίασε και τον χτύπησε στο πρόσωπο με την λαβή του πιστολιού του. Ο πόνος ήταν αφόρητος και έκανε τον μεγάλο άντρα να διπλωθεί στο πάτωμα.
"Αυτό ήθελες; Ήθελες να φέρεις παιδιά στο σπίτι σου και να τα γαμήσεις; Είσαι ένα αηδιαστικό κάθαρμα και θα σαπίσεις για πάντα στην φυλακή! Αν ζήσεις στην φυλακή!"
Ο κύριος Μανόλης ένιωσε να τον πνίγει το δίκιο. "Εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να φροντίζω τα παιδιά!" φώναξε, και ένας άλλος αστυνομικός έβγαλε από την θήκη του ένα τέηζερ και τον χτύπησε με πενήντα χιλιάδες βολτ. Ο κύριος Μανόλης έπεσε πάλι κάτω και κατουρήθηκε πάνω του. Οι υπόλοιποι αστυνομικοί τον χτύπησαν με τα γκλομπ τους και μετά τον μετέφεραν στο τμήμα, όσο αυτός ούρλιαζε πως ήθελε απλά να φροντίζει τα παιδιά. 

Το σπίτι έμεινε άδειο. Το ίντερνετ επανήλθε.
Από μια γωνία ξεπροβάλλουν ο Ασμοδαίος και ο Γιαλνταμπαόθ.
"Και αυτή είναι η δημιουργία σου" λέει ο Ασμοδαίος. "Έτσι φέρονται οι άνθρωποι ο ένας στον άλλον".
"Δεν μπορώ να καταλάβω τι συνέβη" λέει ψυχρά ο Γιαλνταμπαόθ.
"Συνέβη ότι αυτός ο άντρας είχε ξεκάθαρα νοητικά προβλήματα. Δεν ήξερε καν τον λόγο που τον ξυλοφόρτωσαν!"
"Είναι αυτό κάτι που συμβαίνει συχνά; Αυτή η αδικία;"
Ο Ασμοδαίος απλά του χαρίζει ένα στραβό χαμόγελο. 
"Το θέμα είναι πως η ανθρωπότητα δεν αξίζει τίποτα".
"Δεν μπορείς να το λες αυτό. Δεν είσαι καν άνθρωπος! Δεν έχεις ιδέα πώς είναι να ζεις σαν άνθρωπος!"
Ο Ασμοδαίος γελάει. "Έζησα την περισσότερη ζωή μου σαν ένας από αυτούς. Πίστεψε με. Ξέρω τι σου λέω".
Ο Δημιουργός δεν ξέρει πώς να επεξεργαστεί όλα αυτά. Από την μία πλευρά, ο υπέροχος κόσμος που έφτιαξε, μα από την άλλη οι όλο και χειρότεροι κάτοικοί του... 
Ο Ασμοδαίος τον πλησιάζει, και του ψιθυρίζει στο αυτί:
"Γιατί απλά δεν τον ξαναφτιάχνεις από την αρχή;"




Extra credits: Jordan

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

502: Λολίτα (Moi je m'appelle)

“Σε καταλαβαινω απολυτως” ειπε ο διαολος το κερατο μου μεσα καθως ακουμπουσε μια πορσελανινη τσαγιερα με σταμπες ομπρελινο σε ενα μικρο βικτωριανο φλυτζανι και το γεμιζε με τσαι ιβισκου.

“Οταν ειχαμε διαφωνησει για πρωτη φορα σχετικα με το μανατζμεντ της ολης καταστασης και επειδη συνδικαλιστικα οι αλλες οι καλιαρντουδες ειχαν βαλει εμενα να προωθησω τις ανησυχιες μας, απο κακια με πεταξε σε ενα δωματιο μονο μου.”

Ειχε οθονες παντου, χαρτια πεταμενα στο πατωμα, κουμπια σε διαφορα χρωματα, νουμερα, σχηματα, κατι σκαλες που δεν οδηγουσαν πουθενα, καλωδια που τυλιγονταν στο ποδι σου, και εναν μακρυ διαδρομο ο οποιος κατεληγε σε ενα τεραστιο mainframe με δυο διακοπτες, εναν on εναν”

“Οff, ναι.” ξεφυσηξε ο Αλεξ καθως εφερνε το φλυτζανι στο στομα του, καιγοταν απο απροσεξια, φυσουσε λιγο, το ξαναεφερνε στο στομα του με περισσοτερη προσοχη αν και ειχε ηδη καει, διαπιστωνε οτι ως θεικη υπαρξη δεν θα επρεπε να τον απασχολει κατι τετοιο καθως οι αισθησεις του ειχαν δυνητικα διακοπτη on-off τον οποιο καπου ειχε ξεχασει, ισως διπλα στο διακοπτη κβαντικης εμπλοκης δηλαδη τι βλακας καποια στιγμη επρεπε να κανει μια αναδιοργανωση σε εκεινο το μερος της βουλησης του αλλα ηταν ολα σκονισμενα και ποιος καθεται να ασχολειται, ξανακαιγοταν απο αφηρημαδα αυτη τη φορα, ανασηκωνε τους ωμους του, εκανε μια γκριματσα απογοητευσης και επιτελους ρουφουσε. “Και?”

Ο Εωσφορος σουφρωσε τα χειλη του απο την αγενεστατη διακοπη της ιστοριας, αλλα χαρις στους κοριτσιστικους τροπους αγγλιδας δεκαεξαχρονης δεκατου εννατου αιωνα δεν ειπε τιποτα.
Συνεχισε.

“Μου εξηγησε λοιπον πως το τεραστιο τερματικο ηταν ο πραγματικος λογος που πηγαινανε ολα καπως στραβα, σκεψου ημασταν ακομα στην αρχη και ηδη ειχαμε διαφορα προβληματα με την εδεμ, κατι σαυρες ειχαν αρχισει να τραγουδανε αριες, μια καμηλοπαρδαλη φωναζε καθε πρωι νιτσεικες κατηγοριες προς την ιδια την υπαρξη στα σουηδικα, ενας κροκοδειλος ειχε αρνηθει να μεγαλωσει και ζουσε ειρηνικα στη φωλια μιας οικογενιας απο μαρμοτες, τετοια πραγματα. Ειχαμε ανησυχησει.

Μου εξηγησε λοιπον”

“Επιτηδες τις κανεις τις λουπες?” ρωτησε ο αλεξ καθως αφηνε το φλυτζανι του στο χαμηλο τραπεζι με το δαντελενιο τραπεζομαντηλο, το μοναδικο πραγμα εκει κατω χωρις παγωμενες σταχτες.

Ο Εωσφορος ξανα σουφρωσε τα χειλια του και παραδεχθηκε πως τοσους αιωνες δεν ειναι ευκολο να ουρλιαζεις σε τρεις μυθολογικους/ιστορικους τσογλαναραιους καθως τους τρως την ψυχη και πως εν τελει καποτε κατανταει κουραστικο και πως δεν μπορει να εξελιξει οπως θελει τις κοινωνικες του δεξιοτητες και πως εαν συνεχιστει αυτη η κατασταση θα αναγκαστει να σταματησει το tea party, κατι το οποιο δεν θα του αρεσε καθολου, μιας και δεν εχει πολλες ευκαιριες να φορεσει αυτο το παστελ φορεμα.

“Ζητω συγνωμη συνεχισε.” Ο Αλεξ πραγματικα εκτιμουσε το παστελ φορεμα.

“Μου εξηγησε λοιπον” παυση, βλεμμα, τσαι “ πως εαν πατουσα τον διακοπτη off ξαφνικα θα υπηρχε απολυτη αρμονια στο συμπαν και ολα θα απαλλασονταν απο αυτη τη διαστατικη εξουσια.
Εγω προφανως πατησα το On γιατι η αντιδραση ηταν κατι που δεν ειχαμε δοκιμασει μεχρι τοτε και επρεπε να κανουμε quality assurance, αυτη ηταν πρακτικα η δουλεια μας, καταλαβαινεις.

Το τσολι αρχισε να γελαει τρανταχτα και να μου λεει πως η επανασταση μου επεφερε την καταστροφη του συστηματος και το δωματιο θα αυτοκαταστρεφοταν μεσα σε δυο λεπτα. Εγω μπερδεμενος αρχισα να παταω κουμπια, να ξεκολλαω καλωδια, να προσπαθω να καταλαβω γιατι εκανα κατι λαθος, τη δουλεια μου εκανα, και τοσες μερες να πανε στραφι, πανω που ειχαμε αρχισει να πιανουμε το κολαι και ο Ραφαηλ ειχε κανει τοσο ομορφη δουλεια στα φιορδ της Νορβηγιας.

Αφου περασαν τα δυο λεπτα το δωματιο ανατιναχτηκε σε μια λευκη λαμψη και εγω γυρισα ακριβως εκει που ημουν, με ολους τους τοτε μη εκπτωτους απο πισω μου σα να μην εγινε τιποτα.
Και οντως δεν ειχε γινει τιποτα, το δωματιο το δημιουργησε μονο και μονο απο τη σαδιστικη ικανοποιηση που θα του εφερνε το να με βλεπει τρομοκρατημενο με την ευθυνη της καταστροφης των παντων.

Καταληγουμε στο γεγονος οτι η εξουσια σε κανει καριολη Αλεξ και ο Γιαχβε εχει κρατησει την εξουσια για παρα πολυ καιρο. Πραγματικα σε καταλαβαινω.”

Ο Εωσφορος σηκωσε λιγο την αριστερη ροζ καλτσουλα με τακτ και κοιταξε τον Αλεξ με συμπονοια.

“Μιλησε μου, πως νιωθεις” του ειπε, και ξαναγεμισε το φλυτζανι του το οποιο ειχε αδειασει απο τα ξαφνιασματα του καψιματος.

“Δε ξερω ρε μαν, ειχα ξεκινησει με τοσες ελπιδες, η σφαιρα επιρροης μου ηταν τοσο αδιαφορη και τοσο εξωφρενικα δυνατη ταυτοχρονως που πραγματικα νομιζα πως θα μπορουσα να αλλαξω κατι, αν οχι προς το καλυτερο, τουλαχιστον προς κατι ενδιαφερον. Ειχα πονταρει σχεδον τα παντα σε εναν αλγοριθμο τυχαιοτητας που θα αντικαθιστουσε συμφεροντα μανατζμεντ, εντροπιες και σημεια απειρης ενεργειας, καυλωμενους θεους που θελουν αιμα και κρανια για τον θρονο τους, ηλιθιες με λουλουδια και γυρες και ζουζουνια που στο τελος τις βιαζουν και δε τις λατρευει κανεις, βαβυλωνιους χοντρους που τους ανεθεσαν την μπυρα ως σφαιρα επιρροης, ασιατικους χοντρους που τους ανεθεσαν το να καθονται κατω απο δεντρα ως σφαιρα επιρροης, χοντρους γενικα.

Ολα πηγαιναν σχετικα καλα και τοτε ερχεται η φαση με τα σκυλια και ηταν σα να μου κατουρησαν την εξωπορτα καθως την ανοιγα για να βγω. Ασε που ηταν και η καλυτερη δικαιολογια για να επιστρεψει η κανονικοτητα ετσι ακριβως οπως την ηθελε το στατους κβο.

Διαπιστωνω πως κανενας δε θελει την ευθυνη μιας  αλλαγης και πως ολοι ειναι βολικα αδιαφοροι, αρκει ενας αποδεδειγμενα ψυχοπαθης να κανει τη βρωμικη δουλεια.” οι ωμοι του Αλεξ ειχαν αρχισει να δημιουργουν δεκατο επιπεδο στην κολαση.

“Κοιταξε Αλεξ εισαι νεος ακομα, εγω γιατι νομιζεις καθομαι εδω κατω. Μπορει να μην εχω θεα απο το κεντρο του συμπαντος, αλλα τουλαχιστον εχει ζεστουλα, ειναι κοουζυ, εχω μαζεψει και αρκετους φιλους και τα λεμε, οποτε εχω επισκεπτες φτιαχνω τσαι, ειναι οι μικρες απολαυσεις, γλυκε μου. Απο τη στιγμη που διαπιστωσα οτι οι επιτροπες που περιστρεφονται γυρω απο ανασφαλεις ματαιοδοξους μαλακες κανουν ζαφτι στα παντα, εγινα αποκληρος και ερημιτης. Το προτιμω, τουλαχιστον εχω την ησυχια μου εδω” μια κραυγη πονου και απολαυσης απο το τριτο επιπεδο εσπασε την σιωπη “και οσα δαντελενια ομπρελινο θελω.”

Ο Αλεξ σηκωθηκε ξαφνικα. Ανακοινωσε πως δεν ηταν αυτη η πορεια του και πως ηταν τοσο κοντα στη λυση  που πραγματικα πιστευει πως υπαρχει καποιος τροπος να ανατραπει ο φαυλος κυκλος και ακομα και να οδηγουσε στην καταστροφη του ή στην απολυτη ρηξη του παροντος, θα τον εβρισκε. Εν συνεχεια αναρωτηθηκε ποια να ηταν η κατασταση στη Γη και εξαφανιστηκε με μια λαμψη.

“Θ-θα με βοηθησεις τουλαχιστον ν-να μαζεψω π-πριν φυγ, ωωωωω.” Ο Εωσφορος αφησε το Ω να τραβηχτει με απογοητευση, αφ'ενος για την παιδιαστικη αφελεια του Αλεξ, αφ'εταιρου γιατι ηταν ο μονος που του αρεσε αυτο το παστελ φορεμα.





Extra credits: Mary

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

501: Retcon

Ο θάνατος, όσο αναπάντεχος, είναι πάντα μια γλυκιά λύτρωση. Ακόμα και στην περίπτωση του Τεντ, που πέθανε ενώ προσπαθούσε να καταστρέψει το σύμπαν, ένα σύμπαν που το φέρθηκε σκάρτα. Οι ιστορικοί θα το αποκαλούσαν θεϊκή παρέμβαση -- αν οι ιστορικοί μπορούσαν να θυμηθούν εκείνη την ημέρα. Αλλά δεν έχουμε φτάσει ακόμα σε αυτό το σημείο. 
Ο θάνατος του Τεντ δεν ήταν θεϊκή παρέμβαση. Προκλήθηκε από κατάχρηση εξουσίας. Και μόλις έπεσε νεκρός στα βράχια της παραλίας, κανείς δεν φάνηκε να δίνει σημασία, ούτε οι κλώνοι του, που έγραφαν σαν τρελοί ιστορίες, ούτε ο γιγάντιος Αρκουδόδρακος που πετούσε φωτιές παντού, καίγοντας την πόλη, ούτε καν το μεγαλύτερό του δημιούργημα, ο Ασμοδαίος. Ο μόνος που το πρόσεξε ήταν ο Άλεξ, που από δολοπλόκος θεός που τον έπαιζε σαν μαριονέτα κατέληξε να είναι ο χειρότερος εχθρός του. Κάτι, όμως, μέσα στον Άλεξ έσπασε μόλις τον είδε να πεθαίνει. Ξαφνικά όλο το χάος που είχαν δημιουργήσει - και για ποιον, άραγε, λόγο; - φαινόταν ασήμαντο. 
Κατάφερε να ξεφύγει από την λαβή του Ασμοδαίου, κι έτρεξε προς το πτώμα του Τεντ. Λίγο πριν τον φτάσει, όμως, μια τεράστια δύναμη τον σήκωσε στον αέρα και τον ξαπόστειλε.

__________________

Όλοι οι υπόλοιποι θεοί ήταν εκεί. Ανάμεσά τους και ο Ένας, ο Κυρίαρχος.
"Φαίνεται πως τα γάμησες μεγαλοπρεπώς, Άλεξ".
Ο Άλεξ, ιδρωμένος και γεμάτος αίματα, δεν έχει  καμιά όρεξη να ασχοληθεί με αυτές τις μαλακίες.
"Ξέρεις κάτι, Γιαχβέ;" Όλο το δωμάτιο με τους θεούς γυρνάει να τον κοιτάξει. "Φάε. Κυριολεκτικά. ΟΛΟΚΛΗΡΟ. ΤΟΝ ΚΩΛΟ ΜΟΥ!"
Όλοι έχουν μείνει άναυδοι.
"Σοβαρά!" συνεχίζει ο Άλεξ. "Γιατί τον αφήνουμε να μας μιλάει έτσι;"
"Γιατί είναι ο Θεός, ηλίθιε!" του φωνάζει από την άκρη του δωματίου μια θεά που δεν θυμάται πώς την λένε. Δουλικές υπάρξεις. Δαπίτες του ουρανού.
"Απλά και μόνο επειδή κερδίζει σε κάθε εκλογές, αυτό δεν σημαίνει τίποτα! Τα τελευταία χίλια πεντακόσια χρόνια δεν έχει καν αντίπαλο! Δεν έχει μεγαλύτερες δυνάμεις από εμάς!"
Ψίθυροι ακούγονται. Μια γνώριμη οντότητα εμφανίζεται πίσω από τον Άλεξ, τον προσπερνά και πάει να μιλήσει στον Γιαχβέ. Είναι η γριά που ταξιδεύει στον χρόνο.
"Είναι νέος. Δεν μπορεί να καταλάβει ακόμα ότι τα πράγματα μπορούν να γίνονται με εύκολο τρόπο..."
Ο Θεός προσπαθεί να το σκεφτεί.
"Ας δούμε τις ζημιές. Όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη έχουν μεταμορφωθεί σε σκυλιά. Ένα περίεργο υβρίδιο αρκούδου και δράκου καίει ό,τι βρει μπροστά του, και μερικές χιλιάδες κλώνοι του Συγγραφέα σπέρνουν τον πανικό. Μπορώ να τα κάνω όλα αυτά να εξαφανιστούν--" Τα μάτια του Άλεξ - και όλων των θεών, ποιον κοροϊδεύουμε, όλοι χεσμένοι είναι - λάμπουν. "Αν υποσχεθείτε όλοι σας, και εννοώ ΟΛΟΙ, ότι αυτές οι παπαριές τελείωσαν. Πλέον θα γίνονται όλα με τον τρόπο μου. Αρκετά ασχοληθήκαμε με τους ανθρώπους".
Θέλοντας και μη, οι θεοί συμφωνούν. Και πριν καν προλάβουν να πάρουν ανάσα, τα πάντα γύρισαν στο φυσιολογικό.

______________

Όλοι αναρωτιούνται πού πηγαίνουν οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν. Αν υπάρχει κόλαση, ή παράδεισος. Ο Τεντ, όμως, πριν πεθάνει, είχε ξεπεράσει τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης. Είχε φτάσει πιο κοντά στην θέωση από οποιονδήποτε άνθρωπο. Οπότε, δεν ήταν παράξενο που μόλις πέθανε δεν βρέθηκε πουθενά. Μέσα στο απόλυτο κενό. Η ψυχή του βρισκόταν σε μία μαύρη τρύπα, με μοναδικό σκοπό να μην κάνει τίποτα. 
"Οκέι, αυτό μου φαίνεται τραγικά βαρετό. Γιατί έχω ακόμα συνείδηση;" μονολόγησε ο Τεντ στο απέραντο μαύρο.
"Επειδή δεν είσαι νεκρός, ηλίθιε" μια φωνή απάντησε. Η δική του φωνή;
"Ποιος είσαι εσύ;"
"Είμαι ο δημιουργός του σύμπαντος" απάντησε. Η φωνή του ήταν ψύχραιμη.
"Τότε γιατί μου μοιάζεις;"
"Αυτή είναι η πρώτη  φορά που βλέπω την δημιουργία μου. Η μόνη άλλη μορφή που γνωρίζω είναι το σκοτάδι".
"Τότε, αν δεν είμαι νεκρός..."
"Είσαι ένα περίεργο, μικρό τίποτα. Μπροστά σε ό,τι έχω φτιάξει, δηλαδή. Αλλά, με κάποιο περίεργο τρόπο, είσαι ο μοναδικός που κόντεψε να με φτάσει. Ήθελα να σε γνωρίσω".
"Δηλαδή, εσύ με έφερες εδώ;"
"Όχι. Αυτό ήταν η αλαζονεία σου. Όταν έχεις τόση δύναμη, είναι εύκολο να ξεπεράσεις τα όρια. Το ξέρω. Γι' αυτό, άλλωστε, είμαι εγκλωβισμένος σε ένα διαστατικό κενό".
"Και πώς θα γυρίσω πίσω;"
"Φοβάμαι πως αυτό δεν είναι δυνατό". Λέει ο Δημιουργός. "Είσαι εδώ για πάντα. Δεν είναι τόσο άσχημα. Σου δίνει χρόνο να σκεφτείς. Όλο τον χρόνο".
Ο Τεντ δεν ήξερε πώς να αντιδράσει σε αυτό. Ήθελε να φωνάξει, αλλά η φωνή του δεν μπορούσε να ακουστεί. Για την ακρίβεια, όση ώρα μιλούσαν, κανείς τους δεν είχε βγάλει λέξη.
Μέχρι που ο Τεντ ένιωσε κάτι. Το τράβηγμα. Ένιωσε ύλη, ένιωσε αναμνήσεις. Κάτι τον τραβούσε πίσω στην πραγματικότητα.
"Τι είναι αυτό;" ρωτάει ο Δημιουργός. Η φωνή του ακούγεται για πρώτη φορά ανήσυχη. "Όχι, δεν πρόκειται να γίνει έτσι" λέει, και πριν ο Τεντ προλάβει να επιστρέψει εκεί που ανήκει, το χέρι του πιάνει το δικό του και μια λάμψη ξαφνικά γεμίζει το απόλυτο σκοτάδι. "Δεν θα φύγεις μόνος σου".

__________________

Ο Ασμοδαίος βρίσκεται μπροστά του, ολομόναχος στην παραλία. 
"Εσύ με δημιούργησες;" ρωτάει. 
Ο Τεντ ανοίγει τα μάτια του, και τα ανοιγοκλείνει μερικές φορές για να συνηθίσει το φως. Έπειτα κοιτάει το μυστηριώδες, απορημένο πλάσμα μπροστά του, που μοιάζει με άνθρωπος, αλλά έχει κέρατα διαβόλου.
"Δεν δημιούργησα μόνο εσένα" λέει. Η φωνή του έχει αλλάξει. Δεν είναι πια ο Τεντ.
"Ποιος είσαι;"
Του γυρνάει την πλάτη, βουτάει τα πόδια του στο νερό. Κοιτάει τριγύρω, σε όλο το μεγαλείο της δημιουργίας του που τόσα δισεκατομμύρια χρόνια δεν μπόρεσε να δει. Γυρνάει και κοιτάει τον Ασμοδαίο πάνω απ' τον ώμο του, και λέει το όνομά του.
"Γιαλνταμπαόθ".





Extra credits: Mary